1

Λόγια. Τι είναι τα λόγια; Είναι το αποτέλεσμα κάποιων σκέψεων και εσωτερικών αναζητήσεων. Δυστυχώς παρόλο τη πλουσιότητα του Ελληνικού λεξιλογίου καμία φορά οι λέξεις που εκφράζουν συγκεκριμένα συναισθήματα δεν διαφέρουν.

Η ένταση. Η ένταση που τα λόγια βγαίνουν απ το στόμα προς τους ανθρώπους δεν είναι πάντα η ίδια. Για την ακρίβεια δεν είναι ποτέ ή ίδια. Αν ήταν προφανώς θα ήμασταν με τους ίδιους ανθρώπους συνέχεια.

Τώρα έχεις αλλάξει βιβλίο και το νόημα της ίδιας λέξης μόνο η καρδία σου το ξέρει. Αυτή το γνωρίζει καλά , το μεταβιβάζει στο μυαλό σου και τελικός εντολοδόχος γίνονται τα χείλη σου. Ο αποδέκτης είναι το βιβλίο και οι γραμμές το μυαλό του και αυτός ''κρίνει'' αν θα γραφτεί κάτι ή όχι.

"Φοβάμαι" (του Μανώλη Αναγνωστάκη)

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Τάσεις φυγής. Τότε και σήμερα

Μεγαλώνοντας έχεις γαλουχηθει να ζήσεις μια σωστή ζωή αφήνοντας όλους τους πειρασμούς μεταξύ των τριών πρώτων δεκαετιών της ζωής σου. Έτσι και εγώ με δύο γονείς που πάντα νοιάζονταν τα παιδιά τους, που ξαφνικά έγινε ένας που φρόντιζε και για τους δύο, που ξαφνικά ο ένας έμεινε να παρατηρεί πλεόν τη πορεία μου.

Ξέρεις μέσα απο το πέρασμα των χρόνων αυτής της τελευταιάς δεκαετίας έζησα πράγματα. Πράγματα που άλλοτε με γέμιζαν και άλλοτε με έριχναν. Όμως πάντα και τα δύο γίνονταν με τον πιο φθήνο τρόπο. Οι ''φίλοι'' μαζί με τις γυναίκες έρχονταν και φεύγαν γιατί πάντα είχα καλύτερα πράγματα να κάνω και να τους αντικαταστήσω με πρόσωπα πίο σημαντικά στη ζωή μου που ήξερα ότι πάντα θα ''ηταν εκεί''.

40ρης γαρ..

Τον είδα ξανά σήμερα, αν θυμάμαι καλά είναι η όγδοη φορά που τον είδα. Περπατούσε στον πεζόδρομο για να μας συναντήσει και το περπάτημα του ήταν βαρύ πράγμα που υποδήλωνε τη κούραση του ή τις βαθιές σκέψεις του ή ίσως έτσι ήθελε να πιστεύουμε για αυτόν.

Τον ρωτάς την ηλικία του και όταν σου απαντά σαράντα παρά κάτι, σου μένει αδιάφορο γιατί αν τον γνωρίσεις 5 λεπτά, νοιώθεις ότι έχεις να κάνεις με ένα ευαίσθητο παιδί. Τον χαζεύεις όχι μόνο γιατί έχει δημιουργήσει μια καταπληκτική οικογένεια αλλά κυρίως γιατι προέρχεται απο μια τέτοια. Τον χαζεύεις γιατί με όπλο την εξυπνάδα του κυνηγά τα θηράματα των νέων ''ατακαδώρων''. Δεν τον νοιάζει να είναι προσεκτικός στον τρόπο του γιατί δεν θα κάνει λάθος σ αυτό, έτσι και αλλιώς αυτο είναι αυτοελεγχόμενο και ο Ν. έχει σε αυτά τον έλεγχο.

Ξέρεις τάβλι?

-Ξέρεις τάβλι..?

-..εγώ δεν ξέρω..? Στα φοιτητικά μου χρόνια είχαν λιώσει τα πούλια..

Κάπως έτσι ξεκίνησε το πρώτο παιχνίδι μας στο μπαλκόνι ενός δωματίου στη Νότια Εύβοια..

Οι ήττες μου διαδέχονταν η μια την άλλη δίχως να με νοιάζει αν θα καώ αφού ούτως ή άλλως ''καίγομαι'' σε κάθε ματιά σου.. Εσύ το βλέπεις αυτό και με νάζι με ρωτάς : ''μάγια σου 'χω κάνει;'' και εγώ ''καίγομαι'' περισσότερο..

Stavros Tou Notou - Oi Efta Nanoi Sto S/s Cyrenia

Γυρίζει η ρόδα?

Οι φίλοι,ναι,στα δύσκολα φαίνονται …θα πουν κάτι όμορφο τη κατάλληλη στιγμή και θα ανακουφίσουν τον «πονεμένο» μας …έστω και για λίγο.
Αν για παράδειγμα , κάποιος που αγαπάμε πολύ, χωρίσει από την αγαπημένη του , χάσει τη δουλειά του , τσακωθεί με τον καλύτερο του φίλο,έχουμε έτοιμη την ατάκα…:
«ΑΧ…ΒΡΕ..ΜΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ,ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ,ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ…ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΣ …ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΘΑ’ΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΛΛΑΓΗ.ΤΩΡΑ ΠΟΝΑΣ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΘΑ ΓΕΛΑΣ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ!!!»

Ο γίγαντας.

Το τηλέφωνο χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο διευθυντής ενός μεγάλου εργοστασίου ξυλείας. Ευγενικός αλλά χωρίς να χάνει ούτε για μια στιγμή τη μαγκιά του ζήτησε την υποστήριξη μας - άμεσα ήθελε λέει να αρχίσει να τιμολογεί.

Το ραντεβού κλείστηκε αυθημερόν και γρήγορα μπήκαμε στο αμάξι με κατεύθυνση τη Παιανία. Μετά από αρκετή ώρα ο ήλιος επισκιάστηκε πίσω από ένα τεράστιο κτήριο από μπετόν. Από αυτά που βλέπεις σε ταινίες , που δεν έχουν πόρτες και παράθυρα και κάθε δέκα τετραγωνικά έχει τσιμεντένιες κολώνες που στηρίζουν τον πάνω όροφο.

Μέσα άνθρωποι σιωπηλοί , αξύριστοι, όχι πολλοί, μόνο οι απαραίτητοι. Ένας σκύλος είναι δεμένος σε ένα σίδερο και δεν φαίνεται να έχει συναίσθηση. Μέσα στην ησυχία ακούγονται οι βωμολοχίες του αφεντικού, όταν ένας εργάτης έκανε λάθος στο κόψιμο των ξύλων και κατέστρεψε μια ολόκληρη παραγγελία.

Βουβός και απλός παρατηρητής ανοίγω τον κεντρικό υπολογιστή και ανάβω ένα τσιγάρο. Κάπου εκεί που αυτά τα μηχανήματα ζητάν password και user name και χίλιες σκέψεις περνάνε για τη δουλειά που έχεις επιλέξει να κάνεις ακούω κάποιον να μου δίνει τα απαραίτητα στοιχεία.

Ήταν περίπου 40, σκυθρωπός. Όχι σαν τους 40ριδες που συναντάς στο γραφείο σου, που κρυμμένοι πίσω από ένα πουκάμισο lacoste προσπαθούν να σου περάσουν το μήνυμα της επαγγελματικής καταξίωσης και της glamourιας.

Αυτός ήταν ψηλός σαν γίγαντας με βρώμικα και κουρασμένα από τη δουλειά χέρια. Οι φόρμες εργασίας και οι μπότες του πρέπει να ήταν ειδική παραγγελία για αυτόν. Όμως ένα μικρό σκουλαρίκι που άστραφτε στο αριστερό αυτί του πρόδωσε την αθωότητα της ψυχής του. Παρατηρούσε τι έκανα με ένα βλέμμα , που δεν μπορούσα να καταλάβω αν εξέφραζε μια φιλομάθεια ή απλά τα ήξερε όλα και περίμενε καρτερικά τη στιγμή που θα με διορθώσει.

Έτσι και έγινε. Οι διορθώσεις ερχόντουσαν η μια μετά την άλλη, ακόμη και για πράγματα που θα ορκιζόμουν πως δεν είχε ιδέα. Γέλασε σαν μικρό παιδί όταν του είπα : ''Ρε γίγαντα, τι κάνεις εσύ εδώ; Εσύ ξέρεις περισσότερα από μένα.'' Το γέλιο του μαρτύρησε ένα πόνο να του τρυπάει βαθιά τη καρδιά. Το κατάλαβα από τον μορφασμό των χειλιών του.

Μου μαρτύρησε πως ζει με τους δύο σκύλους του και τις επτά γάτες του, κάνοντας μου διάλεξη για την μεταξύ τους συμβίωση. ''Όποιος είναι ο πρώτος, μου είπε, αυτός θα είναι και ο αρχηγός. Χτύπησε το τηλέφωνο μου, τον διέκοψα και το σήκωσα. Μιλούσα κάθε άλλο παρά επαγγελματικά, και ο γίγαντας το κατάλαβε. Κατάλαβε την λαχτάρα που είχα να σου μιλήσω.

Ένοιωσα πως είχε κάτι να μου πει, ένοιωσα πως στεναχωρήθηκε. Η δουλειά τελείωσε. Τσιγάρα, λάπτοπ, χαρτιά μπαίνουν στη τσάντα και αυτή με τη σειρά της στον ώμο. Στέκομαι μπροστά στον γίγαντα για να τον ευχαριστήσω ενώ από το γραφείο του αφεντικού σαν από καταπέλτη οι βρισιές προς το πρόσωπο του πέφτουν άρδην.

Τον ρωτάω .....γιατί εσύ εδώ;

Μου απαντά....εγώ κατέστρεψα τη ζωή μου. Μη προδώσεις ποτέ εκείνους που σ'αγαπούν.

... Γεια σου ρε μάγκα μου λέει και χάνεται πίσω από τους τόνους ξύλα

... Γεια σου γίγαντα ψιθυρίζω και κάνω το τελευταίο βήμα να βγω μπροστά από το τσιμεντένιο υπόστεγο.

Απλά συμβαίνει...

«Όταν θέλεις κάτι πολύ, πάντα πραγματοποιείται» λένε … «η δύναμη του υποσυνειδήτου είναι πολύ μεγάλη και δε πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι αυτό που θέλεις γιατί δε θα το δεις ποτέ να γίνει πράξη» και έτσι περιμένεις η δουλειά σου να γίνει καλύτερη , ο γκόμενος που έχεις να σε ερωτευτεί και όλοι οι φίλοι σου να καταλάβουν πόσο γαμάτη παρέα είσαι…. «γιατί μπορείς!» «γιατί από εσένα εξαρτάται»

Θεέ μου, τι βάζουμε στο μυαλό μας για να αισθανόμαστε ακόμη πιο μόνοι ?

Παλιότερα ήσουν Εσύ , που αν προσευχόμασταν σωστά, δε βρίζαμε και δε κάναμε αμαρτίες θα γινόταν αυτό που θέλαμε ….αν χάναμε κάτι υλικό δε, με μία φανουρόπιτα ,τσουπ, θα το βρίσκαμε.

Μετά ανακαλύψαμε τη "μοίρα", αυτή τη κυρία που δεν έχω ιδέα τι είναι, αλλά λένε, πως όλα αυτά που παθαίνουμε αυτή τα ήξερε από πριν και επίτηδες μας άφησε να τα πάθουμε. Γιατί όλα είναι «γραμμένα» (αυτή τη δικαιολογία δε τη κατάλαβα ποτέ....)

Τώρα έχουμε το υποσυνείδητο, μάλιστα... Αυτό σύμφωνα με τα καινούρια βιβλία, μας κάνει όλα τα χατίρια… μέχρι και που βάλαμε τη χαμένη μας ταυτότητα βρίσκει!!! αρκεί να το βάλεις σε λειτουργία….

Αλήθεια πως δουλεύει αυτό? Η φανουρόπιτα θα μου ήταν πιο εύκολη!

Άσε που τότε, παλιά, τα έβαζα μαζί σου Θεέ μου αν δε με ήθελε ένας γκόμενος , με αυτό το καινούριο θα τα βάζω μαζί μου!!!!! και έχω πολλά να κατηγορώ τον εαυτό μου…. ας μην έχω και το ότι δε ξέρω να πατάω το on στο υποσυνείδητο μου που έχει πολλές- πολλές δυνατότητες αλλά για κάποιο λόγο το δικό μου δε δουλεύει??!!!!!!!

Ξεκινάω τη κουβέντα με παραδείγματα που έχει ό ένας και ο άλλος να μου πει …..είναι οι μεν που λένε πως έχουν ξεπεράσει και προβλήματα υγείας με τη δύναμη τους και οι δε που είναι ακόμη άρρωστοι αλλά δεν έχουν υποσυνείδητο μάλλον. (Θα πήραν από κανέναν συγγενή που δε θα είχε και αυτός… και τώρα κατηγορούν την κληρονομικότητα .)

Μερικές φορές, νομίζω, δε μπορεί να κάνει τίποτα η δύναμη της ψυχής, ο Θεός και η μοίρα. Ακόμα κι αν ενωθούν... γιατί απλά μερικές φορές έτσι είναι η ζωή. Να πηγαίνεις χάλια στη δουλειά που έχεις επιλέξει και να μη σε γουστάρει και ο γκόμενος που θέλεις.

Ώχου…. από κανέναν δεν εξαρτάται...έτσι συμβαίνει...σε όλους.

Χωράω μέσα σε ένα σπιρτόκουτο.

Όσο αλλάζουν οι εποχές άλλο τόσο αλλάζω και εγώ. Ξεκίνησα σαν ένα άψυχο μικροσκοπικό παιχνίδι που για φωλιά μου χάριζαν ένα σπιρτόκουτο. Ήμουν, ίσως λόγω του μεγέθους μου το πιο αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών.

Χρόνια μετά θα με βρεις μέσα στο πατάρι, σε μια σκονισμένη κούτα, δεμένη με ταινία, να κάνω παρέα με πάσης φύσης εγκυκλοπαίδειες και με τα πλεκτά της γιαγιάς που πλέον δεν τα φοράει κανείς. Τρομάζω εδώ. Είναι σκοτείνα, δεν νοιώθω το παιδικό δέρμα να ακουμπάει τη πλαστική φύση μου.

Ζω εδώ πολλά χρόνια τώρα. Που και που βλέπω το φως όταν το παιδί που κάποτε με έπαιζε ανοίγει το πατάρι για να ψάξει. Νομίζω με έχει δει. Είμαι σίγουρος ότι με έχει δει και με έχει αφήσει εδώ ακούνητο χωρίς καν να με αγγίξει. Στεναχωριέμαι.

Ακούω, παρατηρώ, ενίοτε αισθάνομαι. Αισθάνομαι πως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Ακούω πως στη χώρα αυτή που ζω οι άνθρωποι έχουν προβλήματα. Παρατηρώ στα μάτια τη στεναχώρια, τη κούραση και την άκοπη διαδικασία για τα προς το ζην.

Άλλαξαν τόσο πολύ οι εποχές; Άλλαξαν οι άνθρωποι; Τότε δεν έτρεχαν όλοι πανικόβλητοι με το βλέμμα καρφωμένο στο άπειρο. Τότε δεν πατούσαν πάνω σε άλλους για να διακριθούν. Τότε δεν εκμεταλλευόντουσαν όταν ο άλλος είχε προβλήματα. Τι σημαίνει καχυποψία;

Μήπως εκμεταλλευόντουσαν και έχω μείνει εγώ ένα άβουλο ον; Μήπως είναι στη φύση των ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα; -Ωχ.. αδερφέ μου...- Μήπως τα πράγματα είναι όλα τόσο ίδια και απλά περνάνε οι εποχές και είναι οι μόνες που αλλάζουν; Δεν βλέπω πια τόσο μικρά παιχνίδια όσο είμαι εγώ.

Μήπως και τότε δίναν έμενα δώρο αντί για το σπιρτόκουτο;

Άλιμος - Περιστέρι

Κοιτάω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους άλλα να λένε και άλλα να κάνουν...με την ίδια δυναμική που τα υπερασπίζονται σε μια συζήτηση με την ίδια πράττουν τα αντίθετα... γιατί το κάνουν αυτό? βρίσκονται σε παράνοια , τους δικαιολογώ.
Κοιτάω γύρω μου και βλέπω ζευγάρια να δείχνουν πολύ ευτυχισμένα... και όταν συναντώ τα πρόσωπα απομονωμένα , μου εκμυστηρεύονται τα χειρότερα ο ένας για τον άλλον...γιατί δε χωρίζουν?έχουν συνηθίσει , τους δικαιολογώ.
Βλέπω αγόρια που για να φλερτάρουν , "δανείζονται¨τα πιο ακριβά μπλουζάκια, κουρεύουν τις τρίχες από το σώμα τους , οι μεν ντρέπονται να πουν ότι μένουν σε χωριό και οι δε που μένουν στην Εκάλη , αναγκάζονται για κάποιο λόγο να το λένε συνέχεια μήπως δεν το έχουν ακούσει τα κορίτσια....νιώθουν ανασφάλεια τους δικαιολογώ....
Ακούω τακούνια μεσάνυχτα από κορίτσια που πάνε για "ποτό" με τις φίλες τους...δεν πάνε για ποτό ,δεν πάνε για να συζητήσουν , για να βρουν κάποιον πάνε...ακούγονται γέλια ,τονίζουν το κραγιόν , μοσχομυρίζουν οι σκάλες και βουρ...στην επιστροφή όμως , όταν δεν έχουν τον έχουν βρει...ο ήχος από το τακούνι είναι πιο σιγανός , το άρωμα έχει καλυφθεί από τσιγάρα, δεν ακούγεται γέλιο...δεν ξέρουν τι πολύτιμο είναι το ποτό με την φίλη...δεν πιστεύουν τη μαμά τους που τους λέει "όλα τυχερά είναι" , όχι, πιστεύουν πως το κραγιόν θα τον φέρει κοντά τους και τότε θα έρθει η στιγμή που δε θα ξαναβγούν με την φίλη τους. Έχουν διαβάζει πολλά περιοδικά τις δικαιολογώ.
Όλοι αυτοί που δικαιολογούν καταστάσεις είναι αυτοί που τις έχουν νιώσει...δε σε καταλαβαίνει κανείς που δε το έχει περάσει αυτό που του λες. Δικαιολογείς γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς πως ήσουν πριν βρεις τον εαυτό σου,δεν θα τον έβρισκες ποτέ αν δεν περνούσες όλα τα παραπάνω.Αν δεν κοροιδέψεις τον εαυτό σου δεν θα έρθει η στιγμή που όταν μείνετε οι δυο σας θα σου πει :"σε έχω καταλάβει πως με κοροιδεύεις ...σταμάτα,βαρέθηκα!"
Είναι σπουδαίο όταν έχεις απάντηση στην ερώτηση "τι ζητάς? "
Δικαιολογημένα πια ...έχω απάντηση...ζητάω να χαμογελάω με τους ανθρώπους μου, τις φίλες μου , τα αδέρφια μου που με έκαναν να αγαπάω τον εαυτό μου και να ξέρω να επιλέγω τον άνθρωπο που θα μείνει δίπλα μου...με το κριτήριο...να ξέρει να δικαιολογεί.
Στη διαδρομή Άλιμο -Περιστέρι ήμουν ευτυχισμένη , κοιτούσα τον αδερφό μου που έμπαινε σπίτι του, μιλούσα με την αδερφή μου στο τηλέφωνο, ο άλλος μου αδερφός μου έστελνε sms την κορούλα του , στο σπίτι με περίμενε φαί από την μητέρα μου ....και δίπλα μου ήταν αυτός που δεν ήξερα ποτέ ότι υπάρχει...αυτός που περιέγραφα πως ήθελα ,όταν φορούσα τακούνια στο ποτό με τις φίλες μου και το περίγραμμα στα χείλη μου δεν το έκανα ποτέ με επιτυχία.

http://www.youtube.com/watch?v=XW7A40ny_yE

Μια μπύρα...

...υπερβολικά παγωμένη στη βεράντα του σπιτιού, χαζεύοντας περαστικούς, χωρίς μουσική, με τη τέντα ασπίδα μου, και με μόνη σκέψη πού θα περάσουμε τις καλοκαιρινές διακοπές...

ε! αυτό θέλω τώρα..

**κινήσεις ματ :

1.Κλείδωμα γραφείου

2.Κλειδιά αυτοκινήτου

3.Πορτοφόλι

4.Υπομονή στην εθνική...

Άντε γεια γραφείο!

by Rouxl@s

Μελίνα Κανά - μιλώ γιά σένα

Μεγάλα παιδιά

Τι και αν πέρασαν χρόνια από πάνω μας, η γεύση του καλοκαιριού μένει αναλλοίωτη στον ουρανίσκο ακόμα και σε μας, τα μεγάλα παιδιά.

Αφάνταστα τα παιδικά χρόνια στις παραλίες και στις διακοπές. Μα τι λέω, ποιος από εμάς τα μεγάλα παιδιά έχει τόσο ζωντανές αναμνήσεις για να αναπολεί. Τι και αν η παιδική αθωότητα χάθηκε όπως το κοχύλι που το κύμα το παίρνει όλο και πιο βαθιά; Αντικαταστάθηκε με την καλή παρέα σε μια ταβέρνα δίπλα στο κύμα, με μία ευχάριστη αύρα γέλιου, με τη μυρωδιά του νυχτολούλουδου σε ένα στενό σοκάκι ενός νησιού.

Όνειρα ή πραγματικότητα

Εγκλωβισμένος σε ένα , αρκετά καθώς πρέπει, γραφείο κοιτάς έξω μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει το βλέμμα σου. Στη θλιβερή πραγματικότητα της μεγαλούπολης που ζεις , ξεκινάς τη μέρα σου με σκέψεις που ξεχειλίζουν αβεβαιότητα.

Όχι άσχημες σκέψεις άλλα τώρα πια δεν είσαι σίγουρος ότι θα έχουν το happy end. Το τηλέφωνο χτυπάει και οι σκέψεις ακαριαία σταματούν. Ο ήχος του εκτυπωτή ακούγεται πλέον τόσο οικείος. Οι συζητήσεις των συναδέλφων σου δεν σ' αγγίζουν, έχεις καλύτερα πράγματα να κάνεις, όνειρα.

Ένας άνθρωπος έχει μπει στη ζωή σου, τον σκέφτεσαι, σκέφτεσαι και για τους δυο. Μα γιατί η σκέψη σου να μαγνητίζεται τόσο πολύ απ' αυτόν; Σκόρπια μα και τόσο συντονισμένα συναισθήματα έχουν κάνει καρδιά και μυαλό τροχοπέδη με τον πιο όμορφο τρόπο.

Καθώς προσπαθείς να βάλεις σκέψεις και αισθήματα σε μία τάξη συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχουν λέξεις αντιστοιχίας γιατί κάποια πράγματα είναι μοναδικά. Τότε οι σκέψεις γίνονται όνειρα που τα ζεις στιγμιαία και είναι τόσο παράδοξο γιατί πραγματικά τα ζεις.

Αυτά τα όνειρα θέλεις να γίνουν η παράλληλη γραμμή της καθημερινότητας σου, της ζωής σου. Έτσι και αλλιώς από τώρα ξέρεις πως σε έχει κερδίσει ένας άνθρωπος και στο ζενίθ των συναισθημάτων σ αρέσει να ανήκεις. Ανήκεις; Παρεξηγημένη λέξη , όμως δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από αυτό ειδικά όταν είναι συνυφασμένο με τις λέξεις ''χαρίζω'' και ''ανιδιοτέλεια''.

Πλέον συνεχίζεις τη δουλειά σου ανεπηρέαστος απ' όλα γιατί ζεις, ονειρεύεσαι, αισθάνεσαι, ανήκεις, αγαπάς, με μοναδικό τρόπο..