Το ξύπνημα όσο μπαίνει το φθινόπωρο γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο. Το κάθισμα του αυτοκινήτου μου μου λέει κάθε πρωί είσαι τυχερός που έχεις ακόμη δουλειά και μάλιστα επί πληρωμή.
Πτώχευσα πριν από εσάς...κορόιδα! 
Εκεί που η γωνία του τσιμεντένιου τοίχου αγγίζει τον ορίζοντα. Αυτόν που βλέπεις από το παράθυρο σου. Εκεί στη γωνία είναι στιβαγμένες σκέψεις, ιδεολογίες και μεμψιμοιρίες. Όπως στιβάζονται τα σταφύλια μέσα στις σκάφες πριν τα συνθλίψει ο πατητής, όπως τα λιάζει ο καυτός ήλιος και τα αποξηραίνει.
Μια Κυριακή μεγάλη που μέσα της μπορεί να χωρέσει αρκετές μέρες μαζί. Βγαίνω στο μπαλκόνι και ο ήλιος είναι τόσο κίτρινος όσο ποτέ. Με στραβώνει και αυτομάτως τα καφέ παντζούρια ξανακλείνουν για να στεγάζουν με δροσιά τις σκέψεις μου.
Παρασκευή και Σάββατο, είναι σούπερ μέρες για τους απανταχού εργένηδες και όχι μόνο που ντύνονται μέσα στα λαμέ , άρωμα dg τις περισσότερες φορές αγορασμένο από τα πρεζάκια που συχνάζουν στα κτελ και ίδιας μάρκας σώβρακο να φαίνεται σε κάθε σκύψιμο ή σήκωμα των χεριών. Αν αυτοί είναι είναι μέχρι 26-27 δεν τους κατηγορώ, νομίζω ότι στις μέρες μας αυτοί οι άνδρες ψάχνουν τον εαυτό τους ακόμη. Όταν όμως τα σωβρακάκια , τα ανοιχτά πουκάμισα, οι γελίες συμπεριφορές συνδιάζονται με ηλικίες 30+ τότε έχεις πρόβλημα και πρέπει να το ψάξεις φίλε. Μπορεί να χρειάζεσαι τη βοήθεια ενός ειδικού και η περίπτωση σου λέγεται ''τζοβένισμος του Σαββατοκύριακου''.Το αόρατο χέρι και.. |
...η σφαλιάρα Από την Κων/να Αράπογλου.
