Ζώδια. Σχέσεις και χωρισμοί.

ΚΡΙΟΣ

Πέσιμο: «Ένα είναι σίγουρο για τον Κριό, άντρα ή γυναίκα. Δεν πάσχει από αυτοπεποίθηση. Ένα κριάρι θα σε σταμπάρει από την αρχή, πάντα χαίρεται να διακρίνει τους θαυμαστές του. Θα σε προσεγγίσει με κάτι σαν αυτό: «Πρόσεξα ότι εδώ και πολλή ώρα με καρφώνεις έντονα. Δε σ’ αδικώ. Σήμερα είμαι ένας κούκλος.»

Ατάκα χωρισμού: «Το ξέρω, θα σου είναι πολύ δύσκολο. Θα σου λείπω, θα υποφέρεις και ενδεχομένως θα πέσεις και στα ναρκωτικά. Δε γίνεται όμως αλλιώς. Φεύγω. Τώρα μπορείς να αυτοκτονήσεις.»

Alter ego? Νο!

Πότε δεν πίστεψα στα ζώδια ούτε για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα ούτε για το ''ταίριασμα'' στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Αν είναι δύο άνθρωποι να ταιριάξουν θα ταιριάξουν έτσι και αλλιώς. Αυτά είναι δικαιολογίες στο τελείωμα μιας σχέσης ή συνειρμοί για να αναφερθείς σε αυτές όταν τελειώσει η σχέση (πχ ''εγώ το είχα πει'')

Η ζωή σε δύο ρόδες by kostas v

Ένα video από τον Κώστα Β. αφιερωμένο σε όλους τους μοτοσυκλετιστές. Το κράνος είναι για το κεφάλι όχι για τον αγκώνα...

Σκέψεις κάτω απ' το ημίφως.

"Από Θ."


Είμαι εγώ... Γιατί φοβάμαι να μείνω μόνη με τον εαυτό μου;
Γιατί χρειάζομαι πάντα έναν άνθρωπο να μου δείχνει ότι με νοιάζεται, ότι με αγαπάει;
Πως έχω απαιτήσεις απ' αυτόν τον άνθρωπο να μου δώσει ό,τι εγώ έχω ανάγκη;
Εγώ μπορώ να του δώσω αυτά που έχει ανάγκη εκείνος;
Γιατί είναι όλα τόσο περίπλοκα στο μυαλό μου και δεν μ' αφήνουν οι σκέψεις να ηρεμήσω;

Φύγετε παλιοσκέψεις, αρκετά βασανίσατε το μυαλό μου το τελευταίο διάστημα!

Μπερδεμένοι άντρες

Τους συμπαθώ τους άντρες της σήμερον εποχή. Τους έχουμε αλλοιώσει, τους έχουμε μπερδέψει  και τους λυπάμαι λίγο.

Τους έχουμε πει  να ξυρίζονται σε όλο τους το σώμα, γιατί είναι πιο όμορφοι άτριχοι, τους έχουμε πει να βάζουν κρέμες στο πρόσωπό τους για να μη «σπάσουν» γρήγορα . Τους έχουμε πει πως πρέπει να έχουν το πιο ακριβό αυτοκίνητο και να βγάζουν πολλά λεφτά αλλιώς γυναίκα ούτε που πρόκειται να τους κοιτάξει.

Οι μεν ντρέπονται να πουν σε μια παρέα ότι μένουν δυτικά , και ντρέπονται αν δεν έχουν πάρει κάποιο σπουδαίο  πτυχίο. Οι άλλοι που είναι γιατροί και δικηγόροι αν δεν πάρουν μία του επιπέδου τους , οι γονείς τους συμβιβάζονται με μοντέλο. Αλλά ως εκεί. 

Χωρίς αγάπη.

Μια ταινία μικρού μήκους για το πως είναι η ζωή χωρίς αγάπη. Εκπληκτικό!

Το Signs του Patrick Hughes είναι μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες μικρού μήκους που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο. 

Μέχρι 250 λέξεις.

Λένε ότι τα κείμενα στα blog πρέπει να είναι μέχρι 250 λέξεις για να είναι ευανάγνωστες και ευχάριστες στον αναγνώστη. Στη προκειμένη περίπτωση έχοντας σαν αναγνώστη εσένα θα προσπαθήσω να χωρέσω τις σκέψεις μου σε 250 λέξεις.. 

Εκείνος & Εκείνη...από Πηνελόπη

Σαν να μην υπήρξε ποτέ
Σαν να ήταν παραμύθι
Η νύχτα που γράφτηκαν όλα
Εκείνη την ίδια νύχτα που σβήστηκαν όλα
Μια νύχτα που δύσκολα την βρίσκεις σε ημερολόγια
Γιατί υπήρξε μόνο για εκείνους τους δύο
Για να γράψει στις ψυχές τους
Για να τους αφήσει σημάδια
Για να ζει μόνο επειδή εκείνοι της δώσανε πνοή.
Έστω για ένα βράδυ
Έστω για πολλές στιγμές
Ίσως μέχρι θανάτου
Ίσως λίγο στο μυαλό του

Και πάντα στη καρδιά της

Μια βραδιά που ο φόβος την νίκησε.
Ο φόβος μήπως τελείωνε η ζωή της
Μια βραδιά που κέρδισε την μάχη με το φόβο
Γιατί χρειαζόταν τόλμη για να μπει στη ζωή του
Μια βραδιά που την οδήγησε στην αγάπη
Χωρίς φόβο
Αλλά σίγουρα με πολύ πάθος

Η μαμά μου.

Η μαμά μου έχει δύο πρόσωπα. Της «γλυκιάς μαμένιας» και τις αγριόγατας άμα της πειράξουν τα γατάκια της.

 Όταν τη γνωρίσεις και σε συμπαθήσει θα χρησιμοποιήσει την κανονική της φωνή. Όταν όμως δε θέλει και πολλά πολλά χρησιμοποιεί την τυπική. Η χροιά της τυπικής, είναι πολύ γλυκιά αλλά απόμακρη. Δεν θα σου κάνει πλάκα, δεν θα σου λέει τις λέξεις που μαθαίνει από τα εγγόνια της και κάνει τους γύρω τους να γελούν. Δε θα σου βάλει μεζέ μαζί με την μπύρα. Στις συμπάθειες της, κάνει τον φαγητό που τους αρέσει και ανάβει και τσιγάρο μπροστά τους. Θα την κερδίσεις άμα την κεράσεις και λίγο ουίσκι  στο μπαλκόνι της.

 Όταν μαγειρεύει, όλοι γλύφουν τα δαχτυλάκια τους αλλά πάντα ξέρουμε τι θα πει την ώρα που δοκιμάζουμε και το λέμε εμείς πρώτοι. «Δεν έχει πολύ αλάτι παιδάκι μου»  «την άλλη φορά είχε γίνει πιο καλό»  Δε σταματάει να κάνει δουλειές και είναι πάντα κουρασμένη, αλλά άμα της πεις να ξαπλώσει , σε κοιτάει με ύφος και σε ρωτά «άρρωστη είμαι παιδάκι μου?»

 Την παρομοιάζω σαν τον «Νονό» από την ομώνυμη ταινία. Όλοι την παίρνουν τηλέφωνο και της λένε τα νέα τους κάθε μέρα. Όλα τα παιδιά της.Tα αγαπάει τα παιδιά της. Πολύ. Σε αυτούς που δε συμπάθει  όχι δεν δείχνει τον δυναμισμό της.

Η Κα Μίνα.

από την Κωνσταντίνα Αράπογλουστο www.mediart.gr

Σε δέκα λεπτά, θα βγουν οι εξετάσεις αίματος που έκανα το πρωί. Πονούσαν τα ούλα μου και η οδοντίατρος μου πρότεινε να τις κάνω.Πήγα με βαρεμάρα και με νεύρα , δεν είχα πιει καφέ και μου έφταιγαν όλα.Τώρα, δέκα λεπτά πριν, άρχισα να μουδιάζω και να φοβάμαι.   

 Περίεργο συναίσθημα να περιμένεις εξετάσεις. Εργοστάσιο είμαστε που θέλει συνέχεια παρακολούθηση.

Κάνω ψιθυριστά την προσευχή μου και περιμένω με αγωνία την κα Μίνα να μου πει αν έχω κάτι... Ούτε βαριέμαι πλέον , ούτε έχω νεύρα. Τι πλάκα Θεέ μου, να περιμένεις την κα Μίνα να σου πει αν έχεις κάτι. Έχεις δημιουργήσει πολλούς τέτοιους ανθρώπους με άσπρα ρούχα, σαν άγγελοι-διάβολοι, να σου πουν τι έχεις , αν έχεις και πόσο θα το έχεις. Τι πλάκα. Κι ας μη γελάω.

Αυτή τη στιγμή δε σκέφτομαι τίποτα , ούτε τους αγανακτισμένους , ούτε τους θυμωμένους , ούτε το μνημόνιο , ούτε αν πουληθούν τα νησιά μας, ούτε την εταιρεία που δουλεύω, ούτε τα λεφτά που μου χρωστάει . Τους τα χαρίζω κι όλας , με αντάλλαγμα η κα Μίνα να μου πει πως δεν έχω τίποτα.

18 στα 30.

Έγιναν πολλά. Ήταν θα έλεγα ένα ιδιαίτερα μεταβατικό στάδιο από τα 18 στα 30.


Θυμάμαι στο λύκειο που είχαμε ''τζούρα park'' πίσω από το σχολείο και καπνίζαμε ακούγοντας Σιδηρόπουλο και την είχαμε δει επαναστάτες με martins σκισμένες μπροστά να φαίνεται το μέταλλο. Όταν γυρνούσα σπίτι με εκείνο το μπουφάν των αεροπόρων πρέπει να έζεχνα τσιγαρίλα.


Θυμάμαι και τα ναρκωτικά που η διακίνηση τους τότε ήταν πολύ διακριτική. Τώρα αρκεί μια βόλτα στη Σοφοκλέους και στη Πλατεία Θεάτρου για να δεις έντονες διακινήσεις έξω από τον ο.κα.να μπροστά στους ψευτο-αστυνομικούς.

Με τη ψύχη στο στόμα.

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, η κρίση, οι παράνομοι μετανάστες, τα ναρκωτικά, η ανεργία, η τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου και δεν ξέρω και γώ τι άλλο, έχουμε λέει και το άγχος που είναι η μάστιγα του αιώνα.


Σας παρακαλώ ξυπνήστε! Ποιο άγχος; Αφού όλα πάνε κατά διαόλου εμείς θα έχουμε και άγχος;  Αγχωνόμαστε να πάμε γρήγορα στη δουλειά, αγχωνόμαστε στη δουλειά να τα κάνουμε όλα μη φάμε σουτ, αγχωνόμαστε μη χαλάσουμε τη διάθεση του φίλου, του αδερφού, των γονιών μας.

Το έχεις ζήσει και εσύ.

Σηκώνεσαι από το κρεβατάκι σου αμέριμνος και θεωρείς ότι αφού έχεις το αμαξάκι σου να πας στη δουλίτσα σου είσαι και πολύ μπροστά ναούμ. Φοράς και τα γιάπικα ρουχαλάκια σου γιατί είναι η φύση σου να το παίζεις κονιόρδος και λεζάντας, μπαίνεις στο αμάξι και ξεκινάς.

Να σου πω και εγώ?

Ένας φίλος σήμερα, λίγο εναλλακτικός, μου είπε : ‘’Φίλε, έχω δώσει διορία στον εαυτό μου δύο χρόνια, για να σηκωθώ να φύγω από δω’’ . ‘’Θα πάω στο χωρίο μου και θα την βρω εκεί την άκρη’’.
Είναι επιχειρηματίας και είναι στους ‘’αγανακτισμένους’’. Μου μίλαγε για ενεργειακά σπίτια με χαμηλά κόστη στην επαρχία, μου μίλαγε για την βοήθεια φίλων του και τη συμμετοχή τους στην ενέργεια του αυτή, μου μίλαγε και έβλεπα τη πραγματική αγανάκτηση στα μάτια του.


Ήμουν τόσο κουρασμένος για να μπορέσω να σου πω πως και εγώ φίλε θέλω να φύγω. Γιατί μετά έπρεπε να σου εξηγήσω τα που, τα πως και τα γιατί. Και σκέψου ότι δεν είμαι στους αγανακτισμένους που αν και αυτό στο εξηγήσω θα με καταλάβεις.

Ναι φίλε, με κούρασαν τα όνειρα της μεγάλης ζωής που μου πλασάρανε γονείς και πολιτεία. Ο καθωσπρεπισμός οι σπουδές και οι φαμφάρες. Είναι κάποια χρόνια τώρα που ονειρεύομαι απογευματινές αύρες δίπλα στη θάλασσα με ουζάκι και γέλια, πολλά γέλια. Ονειρεύομαι ψαροκάικα και βόλτες στη προβλήτα ενός νησιού.

Σπίτια νησιώτικα απλά φτιαγμένα όπως τα θέλω εγώ. Και λουλούδια φίλε, πολλά λουλούδια να τα βλέπω το πρωί και να παίρνω τη πιο βαθιά μου ανάσα για να ξεκινήσω τη μέρα μου. Και μια βάρκα να βολτάρω και να ψαρεύω τον ελεύθερο μου χρόνο μακριά από facebook και blog.

Ονειρεύομαι να μάθω την ουσιαστική έννοια της ποιότητας ζωής φίλε. Βαρέθηκα να είμαι αγανακτισμένος είτε στο σπίτι μου είτε στο σύνταγμα. Με χαλάει φίλε και νομίζω ότι με τρώει μέσα μου. Ξέρω ότι τώρα που διαβάζεις με καταλαβαίνεις, σου έρχονται και εσένα ξανά οι δίκες σου εικόνες.

Τα ίδια που σου λέω τώρα θα στα έλεγα και πέντε χρόνια πριν ίσως με όχι τόσο βαριά φωνή. Θέλω να φύγω να συνεχίσω εκεί το πάζλ της ζωής μου και να κάψω την ενοχή μου και τη συνενοχή μου κάτω από τον ήλιο σε ένα νησί.

Να έρθει και εκείνη αν θέλει μαζί μου.

Να αγανακτώ μόνο για ότι δεν το είχα κάνει νωρίτερα..

Σε γελάσανε ελεύθερε άνθρωπε.

Μέσα από ένα άψυχο πληκτρολόγιο , ένα καφέ που τελικά κάθε άλλο παρά γλυκός μου βγήκε, ένα bonsai που απαρνείται σιγά-σιγά το δικαίωμα του για ζωή, κάνω ενδόμυχες σκέψεις για την ελευθερία γενικώς.

Καταλήγω πως η ελευθερία αφορά πολλές πτυχές αλλά όλες έχουν έναν κοινό παρονομαστή , αυτόν της κάθαρσης και ενίοτε της λύτρωσης. Την ελευθερία τολμώ να πω πως , περισσότερο τη διδάχτηκα παρά την έζησα. Η την έζησα αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο, με τον τρόπο μιας πολύ φθηνής ελευθερίας που ποτέ δεν ήταν αντίστοιχη αυτής για την οποία κάποιοι αγωνίστηκαν.

Διδάχτηκα πως την ελευθερία την προσφέρει απλόχερα η δημοκρατία και κάπου εδώ μπερδεύομαι γιατί δεν θυμάμαι για πια από τις δύο πάλεψαν οι πρόγονοι μας (Διαφωτιστές και Κολοκοτρωνηδες). Και οι δύο αυτές έννοιες αλλοιώθηκαν τόσο πολύ στο πέρασμα του χρόνου που όλοι χάσαμε το θέμα και το ανάθεμα τους. Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που ζούμε σήμερα και τι ελευθερία πρεσβεύει;

Είναι η δημοκρατία που με τη πρόφαση της ανάπτυξης και του ευζήν , αλλά και με την ευγενική χορηγία των μμε δημιούργησε πρόβατα, στο λιβάδι που θέλει να λέγεται Ελλάδα, επί σφαγή.

Σαν σε παιχνίδι στρατηγικής ήταν όλα τόσο συντονισμένα. Δημιούργησε μία παιδεία αόριστη και κατευθυνόμενη για να καλουπώσει Έλληνες απαίδευτους, με παρωπίδες. Τις παλαιότερες γενιές τις αποχαύνωσε με τη τηλεόραση και τα σκουπίδια που τάιζε το μυαλό τους και τους έδωσε την τόσο φθηνή εντύπωση του εύκολου χρήματος και τις χλιδής. Ξαφνικά πολλοί είχαν λύσει τόσο επιφανειακά τα προς το ζην , και όλοι ‘’ανοίγονταν’’. Οι μισθοί εδώ και πολλά χρόνια δεν αυξήθηκαν όμως.

Με την είσοδο στην Ευρώπη (που ποτέ δεν κατανόησα γιατί η Ελλάδα έπρεπε να μπει) οι τραπεζικοί όμιλοι κάνουν ‘’εγκαίνια’’ για τη καταστροφή της χώρας εν γνώσει όλων. Μοιράζουν ψεύτικο χρήμα παντού ακόμη και σε φοιτητές με την επίδειξη της ταυτότητας τους.

Οι ταυτότητες , οι πιστωτικές, η Ευρώπη και τα πρόβατα έμειναν. Χάθηκαν όμως οι τράπεζες, οι ψηφισθέντες και μαζί τους πήραν και την ελευθέρια μας, γιατί δημοκρατία ποτέ δεν υπήρξε τουλάχιστον σε αυτή τη χώρα. Τώρα τρομάζει τα πρόβατα της και όλα αυτά που τρομάζουν είναι απότοκα του συστήματος ενώ αυτός που προκαλεί τον τρόμο, είναι ο ψηφοφόρος μέσα μας, που τη συντηρεί.

Αφήσαμε την ελευθερία να χαθεί μέσα από τα χέρια μας. Ελευθερία δεν είναι μόνο να ζεις αλλά να ζεις με αξιοπρέπεια , ελευθερία δεν είναι μόνο να μαθαίνεις, αλλά να μαθαίνεις πολύπλευρα, ελευθερία δεν είναι μόνο να μιλάς για τα καλά και τα δυνα αλλά να μπορείς να τα υπερασπιστείς κιόλας, ελευθερία δεν είναι μόνο να σκέφτεσαι αλλά τις σκέψεις σου να τις ξεκρεμάς απο το τοίχο του μυαλού σου και να τις κάνεις πράξεις στο πεζοδρόμιο, ελευθερία δεν είναι ότι δεν δέχεσαι τις προσταγές αλλά κάνεις διάλογο.

Σε γελάσανε ελεύθερε άνθρωπε , η ακραία μορφή ελευθερίας δεν είναι η υποκουλτούρα των παιδιών που τρώγανε λουλούδια στα Μάταλα…

Περί κλικών το ανάγνωσμα.

Και να που το κίνημα των αγανακτισμένων ξαφνικά έγινε μολότοφ και αντιασφυξιογόνες μάσκες. Άλλοι θα πουν πως το κίνητρο ήταν απλώς το κερασάκι των νέων μέτρων, άλλοι θα πουν πως ήταν η προγραμματισμένη γενική απεργία.

Απεργία. Έχει χάσει αυτή η λέξη παντελώς το νόημα της. Δεν υπάρχει συντονισμός, ο καθένας απεργεί για τους δικούς του λόγους. Δεξιά βλέπεις τους οικοδόμους, αριστερά τη γενοπ ΔΕΗ και κάπου στη μέση βλέπεις τους λοιπούς αγανακτισμένους. (Οι οικοδόμοι και η γενοπ είναι τυχαία αντιφατικά παραδείγματα ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων). Πίσω βλέπεις τους συνταξιούχους που με κόπο τόσων χρόνων δουλειάς διεκδικούν τα δικαιώματα τους.

Ο δικός μου Κ.

Προσπαθούσα μέρες να γράψω κάτι για τον δικό μου Κ. αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι και λίγο ντρέπομαι. Με έκανε να αναιρέσω όλα αυτά που πίστευα για τις σχέσεις και τις λέξεις και πως τα παίρνω όλα πίσω τώρα?
Φοβάμαι μη γίνω σαν κι αυτές που λένε όλα τα καλά του κόσμου για τον άνθρωπό τους και κάτι γίνεται στο τέλος και διαψεύδονται. Ντρέπομαι που αλλάζω τις απόψεις μου. Καμαρώνω όμως με την τύχη μου. Δε ξέρω για πόσο θα την έχω. Τώρα είμαι τυχερή.
Όχι δε θα γράψω για τον Κ μου, ντρέπομαι. Θα γράψω τι με έμαθε για τον ερωτευμένο άντρα και πως φέρεται σε μια γυναίκα.Έτσι θα νιώθω ασφάλεια πως δε θα εκτεθώ πολύ. Θα φανεί ότι μιλάω γενικά.
Ο Κ. μου τώρα, γελά με αυτό που έγραψα.

Μισό πορτοκάλι.

Περπατούσα σε ένα στενό κομμάτι δρόμου στρωμένο με πατημένο χώμα. Δίπλα μου, δεξιά και αριστερά οι καλαμιές χόρευαν ρυθμικά με μαέστρο την γλυκιά θαλασσινή αύρα. Ο ήλιος είχε αρχίσει νωχελικά να δύει και πλέον είχε σταματήσει να καίει την ήδη καμμένη μου επιδερμίδα.

Περπατούσα χωρίς στόχο, χωρίς σκοπό. Εικόνες μπερδεμένες στο μυαλό μου, για τις δουλειές, για τις φιλίες, τις σχέσεις που άλλοτε ήρθαν και ξεκαθαρίστηκαν τον πρώτο καιρό που το ''είναι'' μου άρχισε να παθαίνει αλεργικά σοκ. Το στενό δρομάκι είναι ο απολογισμός της ζωής σου που κάνεις λίγο πριν τα 30 και εγώ σέρνω με βία τα παπούτσια μου πάνω στα σημεία που θέλω να χαλάσω.

Ευτυχισμένοι μαζί.

Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μήπως ξυπνήσω μια μέρα και τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά από ότι είναι τώρα.

Φοβάμαι μήπως ξυπνήσω και δεν έχω δουλειά, μήπως ο λογαριασμός μου είναι πάντα γεμάτος λεφτά, μήπως δεν έχω τους καλούς μου φίλους, μήπως ξαφνικά έχω άλλη οικογένεια, μήπως δεν έχω δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ.

Φοβάμαι μήπως κανονίζω διακοπές σε μέρη εξωτικά με ανθρώπους που δεν θα ήθελα να πάω ποτέ, μήπως με σταματήσουν στον δρόμο και με προσφωνήσουν με άλλο όνομα από το πραγματικό μου, μήπως όλα σε αυτή τη κοινωνία πάνε τέλεια.

Ο Γ.

Αν και τα ζώδια ποτέ δεν τα κατάλαβα αυτό που μου έχει μείνει είναι αυτό που έντονα ''κράζουν'' πολλοί. Το ζώδιο του σκορπιού. Ο Γ. ανήκει σε αυτό τον παράξενο ζωδιακό κύκλο. Τελικά ίσως καμιά φορά και τα ζώδια έχουν τη ρέντα τους.

Στην άκρη μιας παραλίας, βλέπεις μια μεγάλη γκρι σαγρέ πέτρα. Κάτι σε κάνει να πας προς το μέρος της, κάτι σε κάνει να θέλεις να τη σηκώσεις. Μα πως; Δεν θα αντέξεις. Το δοκιμάζεις και ξαφνικά βλέπεις πως η πέτρα που φαίνονταν βαριά, είναι μια ελαφρόπετρα που και ένα παιδί θα την κατάφερνε. Αυτό είναι ο Γ. Η φαινομενικά ''βιδωμένη'' πάνω του αντίδραση δεν είναι τίποτα άλλο από μια τρομερή ευαισθησία η οποία παίζει κρυφτό με κάθε ευκαιρία.

Η Κ.

Ξυπνά αργά με τα μαλλιά αναστατωμένα απο το γλυκό βύθισμα του ύπνου που τις τα ανακατώνει όπως και τα όνειρα που βλέπει.Το πρωινό της (εκτός από τον καφέ) έρχεται στο κρεβάτι και ξεστομίζει ένα γλυκό ''ευχαριστώ'' με βραχνή φωνή στο ίσως πιο αγαπημένο της πρόσωπο.Καυχιέται πως δεν μπορεί να κάνει βήμα αν δεν πιει καφέ, παρόλα αυτά τον παραγγέλνει και η τηλεφωνική συζήτηση κλείνει με την ερώτηση : ''Θα αργήσει;'' , πράγμα που μαρτυρά πως θέλει να είναι τυπική.

Τα δέκα λεπτά αναμονής γεμίζουν με τη παρακολούθηση των τεκταινόμενων της κάθε μορφής κοινωνικής δικτύωσης. Το κουδούνι χτυπά και ανοίγει τη πόρτα το πιο απλό και τσαλακωμένο ύφος της. Είναι τόσο όμορφη όταν είναι ''τσαλακωμένη''. Φορά τα πιο όμορφα ρούχα της και με τον καφέ στο χέρι φεύγει για τη δουλειά. Προχωρά και μπορείς να δεις, αν την ξέρεις λιγο, πως ο κόσμος ειναι τόσο μικρός για αυτήν.

Η μοναξιά. (Από Κατερίνα Γώγου)

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλαιών "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοιδίσο βλέμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.

Καινούριες λέξεις παρακαλώ..

Τελικά το αποφάσισα...δε μου αρέσουν οι λέξεις.
Δε καταλαβαίνω τίποτα από δαύτες. Πού χρησιμοποιούμε για παράδειγμα τη λέξη "σ' αγαπώ?" -σε λίγους, θα απαντήσει κάποιος, διαφωνώ, την έχω πει χιλιάδες φορές για ανθρώπους,γόβες,σκυλιά και κινητά. Σιγά τη λέξη..
"Μια λέξη και όλα σώζονται. Μια λέξη και όλα χάνονται." είχε πει ο Μπρετόν Αντρέ(σημαντικός λογοτέχνης)διαφωνώ,με συμφέρει να διαφωνώ, το βλέμμα είναι που "μιλάει" αυτό θα σου πει αλήθεια. Πολλές γυναίκες έχουν πει "φύγε" με κλάματα στα μάτια και εκείνος δεν πάει πουθενά.Ποια λέξη? Τα μάτια. Αν αυτά δε πουν σε νοιάζομαι,χωρίς να ανοίξουν καν τα χείλια,αν αυτά σε κοιτάνε με μίσος και τα χείλια λένε "φίλε μου?" ποιες λέξεις? τα μάτια,αυτά είναι.
Τα μάτια,τα χέρια και οι πράξεις.Τέλος.Το αποφάσισα.

1

Λόγια. Τι είναι τα λόγια; Είναι το αποτέλεσμα κάποιων σκέψεων και εσωτερικών αναζητήσεων. Δυστυχώς παρόλο τη πλουσιότητα του Ελληνικού λεξιλογίου καμία φορά οι λέξεις που εκφράζουν συγκεκριμένα συναισθήματα δεν διαφέρουν.

Η ένταση. Η ένταση που τα λόγια βγαίνουν απ το στόμα προς τους ανθρώπους δεν είναι πάντα η ίδια. Για την ακρίβεια δεν είναι ποτέ ή ίδια. Αν ήταν προφανώς θα ήμασταν με τους ίδιους ανθρώπους συνέχεια.

Τώρα έχεις αλλάξει βιβλίο και το νόημα της ίδιας λέξης μόνο η καρδία σου το ξέρει. Αυτή το γνωρίζει καλά , το μεταβιβάζει στο μυαλό σου και τελικός εντολοδόχος γίνονται τα χείλη σου. Ο αποδέκτης είναι το βιβλίο και οι γραμμές το μυαλό του και αυτός ''κρίνει'' αν θα γραφτεί κάτι ή όχι.

"Φοβάμαι" (του Μανώλη Αναγνωστάκη)

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.